Het scheelde maar weinig of het hele 60-jarige huwelijksfeest in de Wijk was zondag niet doorgegaan. Kornelis Brinkman kwam vorige week vervelend ten val en verblijft ter revalidatie in het ziekenhuis van Zwolle. Gelukkig voor hem, zijn vrouw Mien en de familie kreeg hij toestemming om zowel het grote feest bij Het Vergulde Ros te vieren, als maandagmiddag even thuis te mogen zijn om burgemeester Roger de Groot te ontvangen. foto en tekst Artizzl Media/Peter Nefkens
Kornelis vandaag 88 jaar geworden, geniet nog met volle teugen. Ondanks zijn verminderde zicht en het lichamelijke malheur, zat hij maandag aardig op de praatstoel. Zijn 84-jarige echtgenote luisterde er met tevredenheid naar, blij dat manlief er bij kon zijn. Ze zijn allebei geboren in Koekange, maar woonden zowat hun hele leven in Ruinerwold. Sinds afgelopen zomer hebben ze één van de mooiste appartementen in zorgcentrum Dunninghe in de Wijk.
‘Het was een heftig jaar’, vertelt Mien Brinkman. ‘Mijn man is begin van het jaar gevallen in Ruinerwold en heeft vijf maanden moeten revalideren in Reggersoord. Hij hoopte terug te kunnen naar Ruinerwold, maar met veel geluk zijn we hier gekomen. In ’t Vonder hadden we niet samen kunnen wonen.’ Het geluk lachte het echtpaar toe, want het huis aan de Buddingestraat in Ruinerwold was binnen luttele weken al verkocht.
Een mooie bruidstaart komt tevoorschijn, met daarop het getal 60 en de initialen K & M. Daaromheen zes opgespoten muffins met hetzelfde getal. ‘Zonde om de taart aan te snijden’, wordt gezegd. De muffins smaken ook prima. Kornelis – plat gezegd Knelis – is nog wat moe van het grote feest op zondag, maar vertelt graag over zijn tijd als kalverschetser. Kornelis kwam bij alle boeren in de regio om hun pas geboren kalf te schetsen. Het beroep bestaat allang niet meer. Een kalverschetser had als taak de zwarte vlekken van de koe in een sjabloon te tekenen, zodat dit dier te herkennen was in het weiland. In Ruinerwold had hij kantoor aan huis, waar de boeren hun schetsen op kwamen halen. Er was altijd leven in de brouwerij.
Mien Brinkman werkte bij de Brasserie in Meppel van de familie Blei. Samen met haar man heeft ze ook nog tien jaar een school schoongemaakt. Werk genoeg gedaan dus en alle reden om het rustig aan te doen. Voor Mien was de verhuizing naar de Wijk ook geen probleem, al constateert ze wel dat ze ‘er lui van wordt’. ‘Eerst was de tuin veel te groot, nu mis ik de tuin’, verzucht ze. ‘Maar je kan wel even naar Dickninge wandelen.’
Kornelis en Mien leerden elkaar kennen via de winkel van Kuiper in Koekange. ‘Er was geen winkelsluiting en via de achteringang kwam Kornelis dan op bezoek bij zijn liefde. Ze kregen twee dochters en een zoontje, dat na een half jaar overleed. Met de drie kleinkinderen zijn ze hartstikke gek. Mien zwemt nog zoveel als ze kan, afgelopen zomer vele malen in openluchtbad De Slenken. Vanuit Ruinerwold ging ze ook naar Bad Hesselingen in Meppel, dat wil ze straks ook weer oppakken. ‘Laatst had ik mijn badpak buten te drogen hangen, in het zwembad kreeg ik later te horen dat een badpak bij het rusthuis buiten het raam hing. Dat vonden mensen maar vreemd’, glimlacht Mien.
