Hoe algemeen het was, weet ik niet. Wel weet ik dat vroeger mijn vader uitverkoren was kort voor kerst van wat restjes ruw vurenhout een kruis te timmeren, dat diende als voetstuk voor de kerstboom. Hij was niet uitverkoren omdat hij handig was maar simpelweg omdat hij de heer des huizes was.

Bomen met kluit waren nog niet zo algemeen als nu en bovendien een stuk prijziger. Kunstbomen bestonden nog niet. Dus na het feest van de aanschaf deed de eerste kerststress haar intrede in ons gezin. Moesten wij nauwlettend in de buurt blijven om zijn verrichtingen gade te slaan of was het beter het pand maar even te verlaten? Een feit was dat er, na behoorlijk wat tijd en wat minder fraaie bewoordingen, een boom in de hoek van de kamer stond, die soms vervaarlijk heen en weer zwiepte. Mijn moeders mimiek maakte ons duidelijk over dat laatste toch maar vooral te zwijgen.
Midden jaren zestig werd de kerststress verhoogd door de aanschaf van de eerste set elektrische verlichting. Het aanbrengen van dit snoer behoorde ook tot de taken van een huisvader. Het ging immers om iets elektrisch! De kunst was om én de kaarsjes evenwichtig over de boom te verdelen én er tegelijkertijd voor te zorgen dat de stekker het stopcontact bleef bereiken.
Stekkerdozen bestonden nog niet. Wel hadden wij een zogenaamde driewegstekker. Ik geloof dat die tegenwoordig verboden zijn. Tijdens het aanbrengen van de verlichting gebeurde het nogal eens dat wij een scherp gekraak hoorden. Ongemerkt was een nog niet bevestigd lampje onder de pantoffel van mijn vader beland. Het reservesetje was dan ook wel aan hem besteed. Menig lampje verloor ondertussen het contact met de fitting, zodat de eerste vijf minuten na inbreng altijd werden besteed aan het herhaaldelijk vastdraaien en ook weer niet te vastdraaien van de lichtjes. Een zucht ging door ons huis als we tot hiertoe gekomen waren.
Eenmaal versierd ontspon zich de discussie over de stand van de boom. Hij stond toch beslist iets naar rechts of naar links maar zelden loodrecht. Mijn vaders argument dat bomen lang niet altijd loodrecht van nature zijn sloeg niet werkelijk aan. Na wat heen en weer buigen en de nodige berusting onzerzijds legden wij ons neer bij alle verdere tekortkomingen. De absolute finale maakten wij mee toen op een kalme, stille kerstdag de volledig versierde boom zacht ruisend languit de kamer inviel.

Janni Doeven